Vrijhof

En plein public

Hoor, zie hoe ik

Op de bellen sla

Het opgespannen doek laat lichten

Het stiltecentrum binnenga

Nu de liturgie is verstomd,

Het engagement bewaard

Tot nader orde.

Vroeg al flaneren

Terwijl ik voor het oog studeer,

Maar zeker aan het water

Mijn jonge huid en sterke taal laat gelden.

Net een zonnestreek valt

Door de hoge bomen

Op mijn mooiste borsten.

In de Vrijhof

Jaagt men iets van waarheid

Na in avondlijke sessies,

Waar de redactie onder deadlines

Beloftes en valse getuigen weegt,

De wereldkampioen zijn stoel laat schieten,

Voor een handjevol bezoekers.

Neem daar met de rolstoel de chicane,

Voor iedereen plaatsingsruimte,

Die het leven leidt met twee treden

In één vloeiende beweging.